weblog van een wijkagent

vrouwen bij de politie? graag!

En wederom is het minister Ter Horst niet gelukt: een vrouwelijke kandidaat is niet gekozen als korpschef van de politie, in dit geval Zeeland.

Ik wil op voorhand stellen dat er niets, maar dan ook absoluut niets mis is met vrouwen bij de politie. En ook niet met vrouwelijke wijkteamchefs, districts-of afdelingshoofden of korpschefs. Nu ik er over nadenk heb ik in deze tien jaar twee vrouwelijke n twee mannelijke districtschefs gekend. EEn van de mannen was interim, dus die tel ik dan maar niet mee. De andere was - excuzes le mot - een hork. De twee vrouwelijke districtschefs waren niet alleen keihard als het moest maar hielden ook veel beter de menselijke kant in het oog. Beter aanspreekbaar, minder statusbewust en bereid een hoop te doen - als je zelf ook een hoop deed. Onlangs zijn twee dames in onze districtsleiding opgestapt vanwege persoonlijke redenen, maar de leiderschap die ze samen neerzetten, was van topklasse.

Een vrouwelijke wijkteamchef heb ik nog niet meegemaakt, maar ook die zijn er. Ik kan daar dus niet over oordelen. Vrouwelijke collega's heb ik zat. En ik kan er goed mee overweg. Ze leren zich soms wel en soms niet aan ta passen aan die typische humor die politiemannen eigen is, maar staan zeker hun mannetje als het erop aan komt. Ze weten soms eerder de angel uit een lastige en potentieel bedreigende situatie te halen dan mannen, die nogal eens vanuit de onderbuik reageren.

Maar het verlangen, bijna de opdracht van de minister, om 25 % van de hogere leidinggevenden binnenkort uit allochtonen of vrouwen te laten bestaan...dat is terugkeren naar het eind van de jaren negentig. Toen ik voor de eerste keers erieus solliciteerde, toen nog bij de politie Amsterdam, werd tijdens de eerste bijeenkomst heel duidelijk gesteld: Als je allochtoon, vrouw, of homosexueel bent, van harte welkom. ZO niet, hoef je het verder niet te proberen. Ongelogen waar! En Nederalndse polderjongens als ik maakten dus geen kans. Ik werd afgewezen na de eerste selectiedag. Dan maar door naar Holands-Midden. Daar heb ik alle testen gedaan maar werd op he eindgesprek afgewezen. Ze dachten dat ik moeilijk kon samenwerken en dat ik te gemakkelijk over gevoelens van anderen zou stappen. Achteraf is dat wel een beetje waar, maar daarvan is ook een hoop bijgeschaafd in de loop der jaren. In Utrecht kon ik een half jaar later aan de slag. En daar werk ik dus nog steeds met veel plezier.

In mijn ogen bestaat er niet zoiets als positieve discriminatie. Het woord discriminatie heeft sowieso al een negatieve lading, vind ik. Discrimeren is iemand achterstellen ten opzichte  van zijn medemens om voor de hand liggende redenen. De politie krijgt het op straat nogal eens naar het hoofd gesmeten als er bestuurders van alloctoonse afkomst verbaliseerd worden ( Oh! Dus ik krijg een boete omdat ik zwart ben he? Nee, omdat je door rood reed!) en met met alle negatieve gevoelens die daaruit voortkomen weten om te gaan. Zelf maakt het ons niet zoveel uit wie er leiding neemt of krijgt, als hij of zij maar weet wat hij doet. Dat lijkt me ook het enige juiste criteria: Neem de beste kandidaat voor de baan. Maakt niet uit wat voor geslacht, ras of afkomst.

hogere straffen?

De kranten stonden er vol van, vanmorgen. De politierechter in Amsterdam heeft gisteren, tijdens een speciale zitting, bepaald dat belediging van politiemensen iets is, dat bij het vak hoort. Evenals bedreiging. Kennelijk is het jachtseizoen, na enkele jaren, weer geopend. Immers, in de jaren zeventig, toen geweldszaken tegen de politie voor de rechter werden gebracht, bepaalde de rechterlijke macht dat"een zekere mate van geweld" een risico van het vak was. Met andere woorden, je moest niet zeuren als je als politieagent zo nu en dan eens tegen een klap opliep. Of een week thuis zat omdat iemand vond dat het er gewoon bij hoorde, je te verzetten als je werd aangehouden.

Ik ben in mijn carriere meermalen beledigd en bedreigd. Klootzak. Kakkerlak. Kankerhond. Ik weet je te vinden. Ik schiet je overhoop. Als je dat pakkie niet aanhad en dat pistool niet bij je had....

Het deed me over het algemeen weinig. Ik hield dat soort mensen wel aan. Niet omdat ik persoonlijk beledigd was, maar omdat het instituut Politie  - waar ik deel van uit maak - beledigd werd. En er zijn grenzen. Ik herinner me overigens wél een geval van een klein coke-dealertje, die op een gegeven moment precies wist wat voor prive-auto's wij reden. En die prive-auto's werden een aantal malen vernield. En dan komt het erg dichtbij. Ondanks een hoop aanwijzingen en onderbuikgevoelens, hebben we die zaak nooit bewijsbaar kunnen maken.

Er zijn grenzen. Minister ter Horst - wat haar andere tekortkomingen ook mogen zijn( en het zijn er heel wat) - heeft dat tenminste wel begrepen: Je blijft met je tengels af van politiemensen, ambulancepersoneel, brandweer enzovoort. En doe je het toch, dan kun je een fikse straf verwachten. Een jongeman, net 19 jaar, die het onlangs nodig vond een collega van mij uit te maken voor Teringlijer, kreeg van de - Utrechtse!- politierechter een boete van 750 euro opgelegd. Omdat het niet de eerste keer was, omdat het gericht was tegen een politieambtenaar en omdat het publiekelijk gebeurde. Dat vond ik een passende straf. Het kan niet zo zijn dat beledigen, bedreigen of mishandelen van een politieman of vrouw een beroepsrisco is. Het kan je wel overkomen, maar je mag dan tenminste verwachten van je werkgever - in dit geval de overheid - dat hij zijn uiterste best doet voor zijn mensen om daders daarvan te straffen. En wel zodanig te straffen dat zij, en iedereen anders, het wel uit zijn hoofd laat om het nog een keer te doen. En dan niet 200 uur taakstraf, zoals een man kreeg die in de nacht werd aangehouden vanwege onbetaalde boetes en een mes trok tegenover collega's. Dit gebeurde binnen in een woning en de collega, een goede vriend van me,  was genoodzaakt zijn pistool te trekken en heeft overwogen om te schieten. Gelukkig liet de man het mes vallen en kon geboeid worden. 200 uur taakstraf, voor bedreiging met de dood. En dan niet alleen woordelijk, maar een mes ter hand nemen en je dreigend opstellen naar de politie.

Want ook al heb je je nog zo misdragen in het verleden, als je de hulpverlening nodig hebt, dan staan we er wel weer. Voor jou rijden we net zo hard als je een ongeluk hebt gehad, een hartaanval krijgt of als je huis in de brand staat. Wij maken dat onderscheid niet. Wij doen ons stinkende best om ook jou te beschermen. Een beetje respect is daarom niet teveel gevraagd.

afzeiken

Vanmorgen las ik er weer eentje in de krant. Ongetwijfeld een ingezonden reactie van een lezer van het AD die door de reactie ernstig ingekort werd, maar de strekking van het vehaal was"zie de politiemensen daar stoer staan, met een pistool en pepperspray aan hun riem en ze zijn dan nog bang voor de jeugd en staan snelheidsovertredingen uit te schrijven van 4 km/u".

Ongetwijfeld is deze reactie van iemand die onlangs een aantal malen is bekeurd vanwege te hard rijden. Ik las laatst dat er in 2008 12 miljoen boetes zijn geschreven waarvan 9 miljoen snelheidsovertredingen tot en met 10 km/u te hard. Een groot aantal hiervan zijn zg geautomatiseerde boetes, d.w.z. door trajectcontrolesystemen of flitspalen. Daar is geen ontkomen aan; ik kreeg er vorige week zelf nog eentje en ik zal hem, in tegenstelling tot wat sommigen misschien denken, gewoon moeten betalen. Ik vind dat niet leuk, maar ik zal ongetwijfeld te hard hebben gereden. Eigen schuld. En je kunt zeggen wat je wilt, sinds de snelheidscontroles hand over hand toenemen omdat vrijwel ieder wijkteam een eigen lasergun heeft, is het aantal verkeersdoden drastisch gedaald. Toen ik in 2000 op straat kwam te werken heb ik het eerste jaar zes of zeven dodelijke aanrijdingen gehad, waar ik soms als eerste ter plaatse kwam. Ga er maar aan staan met een jaar ervaring en dan ook nog het eerste lijk dat je ziet.

Overigens, als wij een snelheidscontrole houden met de lasergun, stel ik het apparaat zo in dat je afgerond en gecorrigeerd tenminste 10 km/u te hard reed. Dat betekend dat je teller vaak 15 tot 20 km/u te hard aangaf, dus je was dan willens en wetens in overtreding. De meeste accepteren dat ook. Maar zeikers hou je altijd. "Hebben jullie niks beters te doen?" of "ga boeven vangen" zijn veel gehoorde geluiden. Ja we hebben zat betere dingen te doen, maar dit is ook één van onze taken en als iedereen zich gewoon aan de snelheid zou houden, hadden wij ook meer tijd voor die andere dingen, is dan meestal mijn uitleg. En boeven vangen, dat doen we ook, maar dat zien de meeste mensen niet. De meeste boeven worden overigens gevangen door rechercheteams, bovenregionaal of districtelijk. De wijkteams pakken lichte zaken op, zoals mishandelingen, bedreigingen en diefstallen. Dat is al moeilijk genoeg, omdat het lastig is mensen te vinden die willen getuigen als ze iets hebben gezien. Voor ik het weet heb ik een mes tussen mijn ribben. Ik zie het al helemaal voor me. Je ziet een jochie uit de buurt een grafitty spuiten op een electriciteitshuisje. Deze buurt gaat naar de bliksem, denk je dan. Maar ga je naar de politie? Nee, want misschien krijg ik dan een mes tussen mijn ribben.....En trouwens, het is toch niet mijn electriciteitshuisje???

Mischien is dat iets om over na te denken als je wegrijdt nadat je een boete hebt gekregen en in jezelf zit te schelden op de politie. Accepteer dat je een fout hebt gemaakt en wijs niet gelijk naar iets anders, ook al zo typisch Nederlands( Weet je waar jullie iets aan zouden moeten doen? Aan die K**-jeugd. Maar dat durven jullie niet, he?) De politie wil best, durft een heleboel, maar is aangewezen op de wet en hulp van U. de Burger.

thuiswerken

Ondanks dat ik thuis zit, zijn er toch een aantal dingen die geregeld moeten worden. Voordat ik deze blessure opliep zou ik leiding geven aan een groot lokaal festival met grote namen. Ik was al bij het vooroverleg geweest met de gemeente en de organisatie, de beveiliging en de brandweer. De koppen worden dan bij elkaar gestoken en de neuzen gericht. Ook zou ik de dagelijkse leiding hebben gedurende de vier dagen dat het festival duurt. Over het algemeen komen er zowel volwassenen als jeugd op af die allemaal één ding gemeen hebben: bier! Vorig jaar ging er 30.000 liter bier doorheen in vier dagen ( geen overdrijven) en niet iedereen kan er even goed mee omgaan. Dat resulteert dan vaak in knokpartijtjes om niks, beledigingen over en weer( of naar de politie), en oh ja, ook nog zo'n klassieker, dingen vernielen die niet van jou zijn op weg naar huis. Vorig jaar hadden we iedere dag vier tot vijf anhoudingen, maar geen grootschalige vechtpartijen. Dat is wel eens anders geweest.

Er wordt streng op het bezit van drugs gecontroleerd. Vorig jaar zaten we met het probleem dat er vechtpartijen plaatsvonden waarbij niemand aangifte wilde doen. Een aangifte in dit geval is een verzoek tot strafvervolging ( vrij vertaald: politie, doe er iets aan!) maar de algehele tendens was  "we lossen het zelf wel op" daarbij geen strobreed in de weg gelegd door de festivalorganisatie die- hoewel ze het niet hardop uitspraken - van mening waren dat zoiets er nou eenmaal bijhoort. Dit jaar is de gemeente ons te hulp geschoten door een artikel genaamd "tweegevecht" op te nemen in de Algemene Politie Verordening. Iemand die dus deelneemt aan en gevecht in een publieke ruimte en er volgt van geen partij een aangifte, kan nu dus gewoon een boete krijgen. De Officier van Justitie bepaalt vervolgens het boetebedrag. En de festivalleiding schijnt nu ook te besefen dat zoiets niet kan, dus iemand die loopt te vechten krijgt in ieder geval een ontzegging voor de rest van de dag of als het ernstig genoeg is voor de rest van het festival. Jammer van je gekochte kaarten joh!

Dus vandaag ben ik bezig geweest meet aanvragen van extra hulpmiddelen. Niet ieder politiebureau heeft zomaar even tien extra portofoons, reflectievestjes, spreeksleutels en polaroidcamera's op de plank liggen, althans wij niet. Dat lenen we dan van de regio. Ook heb ik een lijstje met namen gekregen van gelukkigen die mogen toekijken hoe 5000 man zich klem zuipen terwijl zij zelf nuchter moeten blijven en in het ergste geval de klappen mogen opvangen. Hiervan heb ik een koppelindeling en  voertuigindeling gemaakt.

Het bloed kruipt dus waar het niet gaan kan. Volgende week heb ik - voorafgaand aan het festival- een driedaagse cursus. Ondanks mijn gekneusde rib ben ik vast van plan te gaan, anders loopt mijn opleiding, waar deze cursus deel van uitmaakt , nog meer vertraging op. En mijn chef heeft me gevraagd tijdens het festival als verhoorder te werken, dus dan mag ik de aangehouden verdachten horen. Ik kan nu al vertellen wat ze te verklaren hebben: meneer, ik kan me er niks van herinneren. Ik had teveel gedronken en ik had het niet moeten doen". Berouw komt na de zonde....

blessure

Dit berichtje gaat niet echt over mijn werk. Ik zit op dit moment thuis met een gekneusde of gebroken rib. Niemand weet het precies en de behandeling en de symptomen zijn hetzelfde dus ik schiet er niet veel mee op te weten welke van de twee het nou precies is. Een bedrijfsongelukje tijdens de dienst, zeg maar. Ook veroorzaakt door mijn eigen overmoed en een stuk vermoeidheid. Komt nog eens  bij dat mijn vrouw drie dagen op cursus is en dat ik mezelf moet zien te redden. Dat gaat me wel lukken, maar pijn doet het wel.

Ik heb afgelopen zaterdag tijdens een groot feest in Nieuwegein gevaren met de politieboot op de Lek. De organisatie en de politie vonden het handig om ook vanaf het water toezicht te houden. En omdat het KLPD niet dat soort toezicht uitoefent én omdat één van de teamleden een maatje van de opleiding is, vroeg hij of het mogelijk was dat de boot vanuit mijn wijkteam een dagje naar Nieuwegein, of eigenlijk naar Lopik kon komen. Dat kon.

In de ochtend over het Amsterdam-Rijnkanaal gevaren. Vanaf de kant lijtk het alsof die rivierschepen niet zo hard varen en de golfslag lijkt wel mee te vallen. Lijkt. Ik ben heen en weer gesmeten als een kurk in een wastobbe en ik heb sprongen gemaakt van enkele meters waarbij de boot volledig uit het water kwam. Daarna via de Beatrixsluis de Lek op gevaren. Met een klein bootje in een sluis die bedoeld is voor schepen van 100 meter, dan voel je je toch een beetje verloren.

Ik heb de hele dag weinig anders te doen gehad dan als rondvaartbedrijf te spelen voor collega's die ook wel eens in zo'n snelle boot wilden zitten. Vind ik ook niet erg om te doen. Ik was er toch, en ik moet mijn tijd toch enigszins nuttig besteden.Nuttig in dit geval betekent voor mij oefenen op onbekende wateren, onbekende stromingen, groot scheepvaartverkeer en een stukje navigatie.

In de avond echter overspeelde ik mijn hand. Tijdens een snelle bocht maakte de boot een onverwachte beweging en ik werd met mijn ribbenkast tegen de reling aangesmeten. Dat is enerzijds wel goed, want als de reling er niet was geweest, was ik overboord geslagen. Nu greep mijn maatje het roer en voer ons terug naar de haven. Ik had niet zo stom moeten zijn, maar ja, berouw komt na de zonde.

Daar zit ik nu dan dus, waarschijnlijk voor zes weken in de lappenmand

Hoe het begon....

Ik ben sinds 10 jaar politieman. Ik ben wijkagent in een middelgrote gemeente in de provincie Utrecht.Ik ga er verder niet op in waar precies, omdat ik ook nog een beetje privacy voor mezelf en voor de mensen die ik in mijn werk tegenkom wil bewaren. In die tien jaar politiewerk heb ik gemerkt, dat er vele misverstanden staan over politiewerk.Op iedere verjaardag, feestje of (familie)bijeenkomst valt het gesprek wel een keer op "de politie". En ik ben zo iemand die te vuur en te zwaard zijn beroep wil verdedigen. Nee, we staan niet de ganse dag bonnen te schrijven. Nee, we staan niet in de bosjes te laseren voor overtredingen van 4 km te hard. En nee, we zijn niet te bang of te beroerd om een verdachte van welk strafbaar feit dan ook aan te houden - maar we werken wel volgens de wet.

Ik hoop dat ik op deze manier een aantal misverstanden weg kan nemen rondom mijn beroep. En dat u kunt lezen wat een moi beroep ik eigenlijk heb. Het staat u uiteraard vrij om te reageren, graag zelfs! Laten we alleen wel met elkaar afspreken dat we het netjes en beleefd houden...