weblog van een wijkagent

alcohol en jeugd

Soms gebeurt het je gewoon. Ik liep al dagen rond met het idee om een stukje te schrijven over iets wat ik dit weekend heb meegemaakt. Dat ging - u raadt het al - over jeugd en alcohol. Teveel alcohol. Veel te veel alcohol. En prompt was er vanavond een item over bij het nieuws en is er ook nog een speciaal TV-programma op ned 1 met Ivo Opstelten, de oud-burgemeester van Utrecht en Rotterdam.

Wat was het geval? Afgelopen weekend organiseerde de plaatselijke jongerenvereniging een feestje. Iedereen was uitgenodigd. Als je tenminste een kaartje en de drank kon betalen. Bij de uitloop stond ik samen met de beveiliging te kijken of alles ordentelijk verliep. Ik zag een jongen van 16 jaar die languit in het gras lag. En het vroor! Ik heb hem overeind gesommeerd en na een drie kwartier gewankeld te hebben, ondertussen luidkeels bewerend dat hij níet dronken was ( "je moet niet dronken dat ik denken ben, hoor") besloot hij de feestvreugde te verhogen door eens flink tegen de muur van het clubgebouw te pissen. Dat kostte hem een rekening van 90 euro. Hij overhandigde mij een ID-bewijs en ik schreef een bonnetje uit. Daarna hielpen we hem met zijn fietssleutel in het slot te peuteren en op weg te sturen. Ik vroeg de collega's de route nog even af te rijden om te zien of deze brokkenpiloot het in één stuk naar huis zou redden.

Even later hoorde ik een andere oproep, dat de collega's dezelfde jongeman hadden aangetroffen, slingerend over de weg in het pikkedonker. Nog net zo dronken. Dus meegenomen en op het bureau gefouilleerd. Naar aanleiding van zijn gedragingen besloot mijn collega wijkagent, die jeugd in zijn pakket heeft, de ouders van deze jongeman maar eens naar het bureau te halen om hen te confronteren met het gedrag van hun zoon. Het was toen al midden in de nacht, maar ja.....zoon wakker, dan pa ook maar wakker. Ondertussen liet ik hem blazen om een indicatie te hebben van zijn alcoholgebruik. Laten we maar zeggen dat, als hij een auto zou hebben bestuurd, nu zijn rijbewijs ingevorderd zou zijn.

Aan de deur echter bleek dat de jongeman, wiens gegevens op het legitimatiebewijs stonden vermeld, gewoon in bed lag! Nu bleek dat onze dronkelap het ID-bewijs van een vriendje op zak had en zich daarmee bij mij had geïdentificeerd toen ik de bon uitschreef. Dus kwam er nog en bon bij. Dit keer op de juiste naam. Ter waarde van, schrik niet, 240 Euro, voor het opgeven van een valse naam. En hij had wel zijn eigen legitimatiebewijs bij zich, hoor. Alleen zat daar een keurig kleurenprintje overheen geplakt met zijn foto en gegevens, alleen was zijn geboortedatum iets aangepast, zodat hij toch gewoon de kroeg werd binnengelaten. Wat denkt u- zou dat een misdrijf zijn, of gewoon kwajongenswerk? Schenk jezelf iets te drinken in als je het goede antwoord hebt geraden.

Uiteindelijk is vader gekomen en heeft de jongen na verhoor meegenomen. Maar niet nadat hij de cel had aangedweild, omdat hij alles onder gepist had. En zijn broek en onderbroek daarin uitgetrokken had. Vraag me niet waarom. En wat zei vader? "Ik slaap nogal vast, dus ik wist niet of hij nou wel of niet thuis was. "

Het vriendje, bij wie ik het ID-bewijs thuis ging afgeven, bleek dat als verloren te hebben opgegeven. En hij had al een nieuwe aangevraagd. En hij had deze al een tijdje geleden al teruggevonden, maar dat was best handig, een reserve-ID-bewijs. Moeder haastte zich om dat te bevestigen, maar ook om te zeggen dat er geen gekke dingen mee gebeurd waren.....Wat deed het dan in de portemonnee van die andere jongen ?

Alcohol en jeugd....het is hetzelfde als verkeer: het gaat gewoon niet samen. Tenminste niet in zulke hoeveelheden als de jeugd van tegenwoordig ( nu voel ik me heel erg oud) denkt nodig te vinden. Het is gewoon wachten op de eerste dode. Die komt dit jaar nog, geloof mij maar. Een biertje is niet erg, maar de kroegen, die overigens gewoon een zorgplicht hebben in de drank- en horecawet om hun klanten niet overmatig veel alcohol te schenken, maken dankbaar misbruik van het feit dat de jeugd tegenwoordig te veel geld heeft en daar, net als drank, nog niet verstandig mee om gaat. En de tap moet stromen, toch?

nieuwe collega's

De politie verjongt. Nee, de politie vergrijst. Ja, wat is het nou?

Inmiddels behoor ik met mijn leeftijd van net geen 40 tot de middenmoot, die echter schaars gezaaid schijnt te zijn. Er zijn veel oude(re) politiemensen, van laten we zeggen eind 40, begin 50 en een hele hoop jonge van netaan 20.

Toen ik in 1998 naar de opleidinggschool in Leusden ging, heette de opleiding de POMB ( Primaire Opleidng Modulaire Basispolitiezorg, of zoiets) die bestond uit 12 maanden theorie in drie blokken en drie praktijkstages. Daarvoor had je de HPO ( niemand weet nog wat dat betekent) en weer dáárvoor had je...nou ja, dat verschilde nogal bij de rijkspolitie en de gemeentepolitie, maar het kwam er op neer dat je in een bijna militair regime (exercitie hoorde nog gewoon tot de vakken) in 12 maanden de wetboeken in je kop stampte en vervolgens onder een mentor het vak leerde. In de HPO schijnt er al wat meer begeleiding en psychologie erbij gekomen te zijn en bij de POMB maakten wij veel gebruik van wat toen moderne technologie heette te zijn en van rollenspellen met acteurs, die op video werden opgenomen, van praktijkstraten en echte auto's. Door veel te oefenen leerden we het vak.

Inmiddels is er een nieuwe opleiding, genaamd PO 2002. Adspiranten die solliciteren volgen nu een vier jaar durende opleiding die bestaat uit kwartielen van drie maanden ( dat zijn toch gewoon kwartalen? Ja, joh, maar dit is de politie. Die vindt steeds opnieuw het wiel uit!) die wisselend op school in Apeldoorn plaatsvinden en in het korps waar ze gesolliciteerd hebben. Zittende collega's, zoals ikzelf, hebben een opleiding tot praktijkcoach gekregen om ons voor te bereiden op wat komen ging. Deze driedaagse cursus met een certificaat, die de kosten van het papier niet waard zijn waar het op is gedrukt, was een totale verspilling van tijd. Ik kan me bij god niet herinneren wat ik daarvan zou hebben moeten leren. Waar ik echter wel verbaasd van stond, was de lofzang over deze opleiding die de hogere leiding gaf, en toen moest alles nog van start gaan.

"Let op, dames en heren, werkstudenten die van deze opleiding komen, zijn direct hoofdagent". Ik heb daar vijf jaar keihard voor moeten weken en goede beoordelingen moeten krijgen, en zij krijgen dat zomaar! Inmiddels moeten ze eerst een jaar echte praktijkervaring hebben en dan zitten ze ook op vijf jaar, maar op de één of andere manier voelt het toch niet hetzelfde.

Inmiddels weet ik, dat deze opleiding veel beter theoretisch geschoolde collega's voortbrengt. Ik zeg met nadruk theoretisch, want met goed gevolg slagen van de opleiding betekent niet dat je het in de parktijk ook zo goed zult doen. Ik heb helaas moeten constateren dat een groot deel werkstudenten geen flauw benul heeft waar ze aan begonnen zijn en ernstig over het paard getilde IWAB's zijn ( Ik Weet Alles Beter) waar de organisatie bepaald niet bij gebaat is. Ik heb inmiddels een aantal werkstudenten mogen coachen en ik weet waarover ik spreek. Er zijn natuurlijk ook goede, die met een beetje sturing hun weg goed weten te vinden.

De keerzijde van de medaile is dat de werkstudenten volgens de nieuwe onderwijsmethoden vooraf krijgen te weten wat ze moeten kunnen en vervolgens de wijde wereld van het internet en bibliotheek ingestuurd worden om deze kennis te vergaren. Klassikale les? Nee zeg, we gaan het ze niet voorkauwen! Les, wat een vies woord! Ik krijg verhalen te horen van werkstudenten met volledig salaris en hoge reiskostenvergoeding die soms maar een uur of twee per week op school komen, en dan nog geen leraar weten te vinden die bereid is hen wat te leren. Want de meeste leraren zijn praktijkmensen, die uitstekend zijn in hun vak, maar vaak niet zo goed in lesgeven. En dat moet je ook kunnen, dus de leraren zijn vaak ook zelf leerlingen. Geen wonder dat ze er niet zijn. Geen wonder dat er een stuitend gebrek aan discipline heerst. Geen wonder dat de werkstudenten zoiets hebben van "als niemand het ons vertelt, dan bepalen we zelf wel wat goed is voor ons" - met alle gevolgen van dien.

Ik heb daar soms wel ernstige - nou ja fantasieën mag ik ze niet noemen , maar toch - wensdromen over van een functie als sergeant-majoor, met zo'n stokje onder de arm geklemd en her en daar mensen terugsturen naar de kamer om hun schoenen te poetsen, zich te scheren en hun huiswerk af te hebben. En een grote bek betekent 20 keer opdrukken. Dat zal ze leren. Totalitair? Machtswellustig? Misschien, maar ik denk wel dat de organisatie er uiteindelijk wel mee gebaat is.Want als een politieman er onkreukbaar uitziet ( zie ookhet stukje over gevangenisbewaarders ergens hieronder) zal hij ook als zodanig geaccepteerd worden. En dan heb je de halve oorlog al gewonnen. 

Bezuinigingen

Guusje ter Horst liegt! Dat een politica liegt, is natuurlijk niks nieuws, want om in de politiek te kunnen overleven moet je glimlachend de ene leugen na de andere onwaarheid als een evangelie weten te presenteren. Of je nou moe of uitgerust, nuchter of dronken bent. Dat laatste komt overigens meer voor dan het eerste, ook bij ons Guuske. Maar dat geheel terzijde.

Toen zij aankondigde te willen kijken naar meer samenhang bij de Nederlandse Politie met als einddoel één nationale politie, kwam politie Nederland in oproer. Want hoewel sommige - en ik zeg met nadruk: sommige!- dus niet alles - ideeën inderdaad hout sneden, loog ze toen ze zij dat samenvoegen en beter samenwerken niet ten koste zouden gaan van het blauw op straat. De burger zou er niets van merken, en de agent op straat ook niet. Sterker nog, er zouden toch 500 wijkagenten bij komen, had het kabinet beloofd? Nou dan!

Sinds dat deze plannen in werking zijn gezet, speelt er een politiek spelletje. De raad van hoofdcommissarissen richtte de VTSPN op, de Voorziening tot Samenwerking Politie Nederland. Een topzwaar advies- en uitvoeringsorgaan dat veel geld kost en erg weinig oplevert. Totdat opeens de hoofdcommissarissen zelf in het beklaagdenbankje kwamen te zitten door hun declaratiegedrag. En hoewel dat op zichzelf schokkend is, twijfel ik er niet aan dat iemand in opdracht van Guusje dat feitje heeft laten weglekken naar de media, om de Hoofdcommissarissen de wind uit de zeilen te laten nemen bij onderhandelingen en besluitvormingen. Want zo werkt politiek. Je lacht je vijand vriendelijk toe, terwijl je met je vrije hand vergif in zijn wijn strooit. Zodat hij zich eens lekker verslikt.

De bezuiningen hebben duidelijk gemaakt, dat ons district drie formatieplaatsen moet inleveren. Dat is niet veel op 280 man personeel, maar toch. De afdeling preventie is opgeheven.Twee mannen die buurtonderzoeken deden na inbraken en de wijkagenten veel werk bespaarden, zijn wegbezuinigd terwijl het ministerie meer aan preventie wilde doen. En brekend is dat de regio 160(!!!) voertuigen te veel had. Dus waar werd als eerste een voertuig weggehaald? Natuurlijk waar het het meeste pijn deed: bij ons. Wij moeten soms meer dan 10 kilometer rijden naar een ongeval, inbraak of andere melding. Nu hebben we dus nog maar één opvallende politieauto en daar moeten we het mee doen. En als die kapot gaat? Of in gebruik is? Jammer joh, maar je zult jezelf maar moeten redden. Nou fiets ik nogal graag, maar als je een hartklap krijgt en je woont tien kilometer van het politiebureau, dan duurt wachten op een fietsende wijkagent erg lang. We hebben er dan wel een wijkagent bij gekregen. Maar er wordt zelfs gesproken over het wegbezuinigen van de boot! ( Ik moet gelijk denken aan dat reclamespotje van een paar jaar geleden : Anders verkoopt u toch gewoon de boot? dat had je nou niet moeten zeggen!) Als dat gebeurt ben ik weg. Er moet toch een uitrukgerede boot liggen voor calamiteiten op de plassen? De brandweerboot staat op een trailer in de kazerne, dus die is er niet zomaar. Andere instanties varen wel, maar zijn niet 24 uur inzetbaar. Wij wel. En het maakt me niet uit, al regent het brulkikkers midden in de nacht, als er een noodsituatie is op het water pak ik de boot en vaar ut. Maar dan moet er dus wel een boot zijn.Ik heb het al eerder geschreven: een politieman kan niet zonder goede uitrusting! Onthoud dat nou eens, Guusje!

gevangenis

Ik ben vandaag naar de gevangenis gegaan. Ga niet langs start. U ontvangt geen 200 euro. Ik had gisteren in een lange, lange dienst een vent laten aanhouden in een andere regio wegens stalking. Belaging. Inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van iemand. Het is een steeds vaker voorkomend misdrijf, of misschien maken we er vaker melding van. Maar daarmee komt ook misbruik. Want een aangever heeft het recht om eerst gehoord te worden. Daarna wordt onderzoek gepleegd en dan wordt de verdachte aangehouden en dan mag die zijn verhaal doen. Maar vaak is het een één op één verhaal. En de verdachte is soms onschuldig. Omdat de aangever hem een hak wil zetten. En soms lukt dat. Triest maar waar. Ik heb bij deze zaak ook mijn twijfels. Ik denk dat zowel de verdachte als de aangever schuldig zijn. Ik laat het aan de rechter over om daar iets van te vinden.

Maar goed, de verdachte werd dus aangehouden. De collega's troffen in zijn woning nog een hennepplantage aan. Dat komt er dus ook nog eens bij. De verdachte werd voorgeleid bij de rechter-commisaris, omdat hij in zijn schorsende vorwaarden liep. Dat betekent dat hij in het verleden al iets geflikt heeft en dat de rechter heeft gezegd: Je mag vrij, maar onder voorwaarden. Als je die overtreedt, dan zien we elkaar weer. En zo geschiedde.

Ik ben naar de gevangenis gegaan om deze persoon te horen. En dan komt alle professionaliteit van de overheid en haar organen krijsend en piepend tot stilstand. Ik wilde vroeg beginnen dus ik belde de afdeling bevolking om mijn komst aan te kondigen en een hoorkamer te reserveren. Sorry meneer, maar die afdeling gaat pas om 09.00 uur open. Stelletje ambtenaren...Teruggebeld. Ja hoor, u kunt komen, maar alleen in de ochtend, want in de middag heb ik geen hoorkamers meer vrij. Dus tot de lunch kunt u hem horen. En hoe laat is de lunch dan? vroeg ik nog. Om 11.30 uur. En uitstellen mag niet, zei de vrouw aan de telefoon streng. Dat zal even lekker worden zeg! Die vent zit daar niet voor zweetvoeten! En daarbij, de gevangenis is in mijn ogen om hem vast te houden, maar het onderzoek draait de politie.

Ik was om 10.00 uur bij de gevangenis. Met een grote koffer met een laptop en printer. Want de gevangenis heeft geen computer die aangesloten is op de politieserver. En met mijn eigen tas, waarin ik voor de veiligheid maar mijn brood en pennen etc had ingepakt, want ik wist niet hoe lang het zou duren. Ik was in uniform, en ik zag het gevangenispersoneel staren. Daar heb je er weer zo één. Die komt onze routine in de war sturen. Met moeilijke verzoeken. Ik, aan de andere kant van het kogelvrije glas, kreeg eveneens kriebels, toen ik een stelletje ongeinteresseerde lummels zag zitten die te beroerd waren om zich te scheren, geen stropdassen droegen en gymschoenen kennelijk als deel van het uniform beschouwden. Als het maar zwart was. En je zou denken dat een politieman nog enigszins een voorkeursbehandeling kreeg. Niks hoor. Zakken leegmaken. Geen telefoons mee naar binnen. Wapens in de kluis. Tassen door de scanner. Zelf door de metaaldetectors. Natuurlijk ging dat kreng af. Het zit waarschijnlijk in uw schoenen, zei de beambte die me hielp. Maar ondanks die wetenschap moest ik mijn schoenen uittrekken en nogmaals door het poortje lopen om te bewijzen dat ik echt geen metaal op me had. Je zal maar een vrouwelijke collega zijn met een beugel-BH. En dan?

Door al die ongein was ik pas om 10.30 uur in de hoorkamer, waar de verdachte op me zat te wachten. Dan moet ik nog onze hypermoderne laptop en printer installeren, je moet een beetje contact zien te maken met je verdachte ( meteen vragen: Heb je het gedaan? werkt vaak averrechts...)en dan langzaam met gerichte vragen naar je doel toe werken. Nou werkte deze verdachte goed mee en hij wist me redelijk te overtuigen van zijn onschuld, of liever gezegd, dat de aangever ook niet zulke brandschone handen had. En ja hoor: stipt om 11.25 uur werd de deur opengemaakt. U heeft nog vijf minuten om het gesprek af te ronden.Protest mijerzijds mocht niet baten.

Ik heb het wel meegemaakt dat een verdachte niet uit zijn cel wilde komen voor verhoor. Ja sorry, maar hij wil niet. Volgens mij heeft hij niks te willen. Hij mag dan niet verplicht zijn om mee te werken aan zijn eigen veroordeling, maar hij hoort maar gewoon aan wat wij te zeggen hebben!

Ik heb ook wel eens meegemaakt dat de verdachte ging lunchen en wij zonder pardon de deur uit werden gezet. Nee u mag binnen niet lunchen. Om 13.30 uur bent u weer welkom. Om vervolgens wéér dat hele fouilleringscircus te doorstaan.

Vandaar dat er heel wat wrevel bestaat tussen gevangenispersoneel en politiemensen. Als wij er niet waren hadden ze geen werk. En veiligheidsmaatregelen zijn er niet voor niets. Maar een beetje schipperen zou een hoop goodwill opleveren. Als ze dat nou eens tussen de oren kregen.....We werken toch voor dezelfde baas?

Oh ja, en dan wil ik even mijn verontschuldigingen aanbieden aan dat blonde meisje achter de balie die mijn identiteit controleerde aan de hand van mijn rijbewijs en enthousiast uitriep "Ik woon in dezelfde plaats als U!" en ik antwoordde gevat "Ja en samen met jou en mij nog 80.000 mensen!" Sorry, ik kon het niet laten.....

winter

Heel Nederland in de ban van het winterweer. Het zou zo een titel boven een krantenbericht kunnen zijn, maar het is de zuivere waarheid. Heel Nederland werd eergisteren gewaarschuwd door Erwin Krol en consorten dat zaterdag een dag was dat we binnen moeten blijven! Sneeuwstormen, sneeuwduinen, geen strooizout genoeg etc. En raad eens wie er zaterdagavond een verjaardag had in het verre Noord-Holland?

Die is tijdig afgeblazen omdat de rest van de familie ook zijn twijfels had bij de wegcondities en van nog verder moeten komen dan ik. Ik had er al vrij voor gevraagd ( en gekregen) en dus heb ik een onverwachte vrije zaterdagavond thuis gevierd met een borrel. Met een schuin oog op de weerberichten en op de pagina van http://monitor.livep2000.nl/ waar de inzet van de brandweer en de ambulance te volgen is. En het bleef stil......Is alle commotie vooraf voor niks geweest, of hebben we ons goed aan de waarschuwingen gehouden en zijn we massaal thuisgebleven?  HEt zal trouwens niet in Nederland zijn waar maandag alle instanties afgezeken zullen worden omdat er niks aan de hand bleek te zijn - vanuit de veilige woonkamer. Maar als er geen weeralarm was uitgegaan en het was massaal in de soep gelopen, hadden we weer lopen zeiken dat er niks gedaan werd! Goed is het nooit.

Ik heb vrijdag wel gewerkt. Ik ben even naar een nieuwjaarsbijeenkomst geweest van een dorpscommitee van één van mijn wijken geweest. Als die iets organiseren dan komen ook vrijwel alle bewoners. Kom daar eens om, om zo'n sociale samenhang? Ik heb wat nieuwe contacten gelegd, oude kennissen opnieuw begroet en wat visitekaartjes verspreid. Daarna de kou in met mijn collega. We zouden net gaan eten, toen iemand op een feestje het nodig vond iemand anders op dat feestje met een bierglas over het gezicht te slaan en daarmee de feestvreugde definitief om zeep te helpen. Toen we ter plaatse kwamen, zo'n 30 seconden na de melding, was de dader al weg, maar de meeste mensen kenden hem wel en dus stonden we vijf minuten later bij hem voor de deur en mocht hij met ons mee. In de cel werd het berouw hem te veel en rolden er dikke tranen.

Ik trof trouwens in mijn postvakje nog een CD-ROM aan met software om een weblog op te straten, zodat mensen in de wijk wisten waar hun wijkagent mee bezig was. Typisch de overheid: Als mosterd na de maaltijd.

The day after....

Inmiddels is de jaarswisseling een feit en leven we alweer een paar dagen in 2010. Ik heb nog weinig anders gedaan dan werken, slapen, eten en weer werken, en vanavond mag ik nog een nachtje. Dat is zwaar voor het gezinsleven en eigenlijk kan het ook niet goed zijn voor je gezondheid, maar het verdient wel aardig- die onregelmatigheidstoeslag is wat de meeste collega's financieel op de been houdt. De vraag is alleen of we lang genoeg in gezondheid zullen leven om het op te maken, maar die vraag kan niemand beantwoorden.

De oudjaarsnacht is rustig verlopen. Niet omdat de persberichten dat zeggen, maar omdat ik het uit eigen ervaring opteken. Ik was locatiecommandant over de inzet in mijn gemeente, omdat de vent die het eigenlijk zou doen zich om persoonlijke reden terugtrok. Ik had dus weinig voorbereidingstijd, dus ik was er al om 20.30 uur om mezelf voor te bereiden. Voor middernaccht was het akelig stil op straat - de stilte voor de storm? En toen het eenmaal middernacht was en het ergste vuurwerk voorbij was, werd er traditoneel een groot vreugdevuur aangestoken op een kruising. Vroeger, zo'n drie, vier jaar geleden, kwam de plaatselijke jeugd daar naartoe, gewapend met duc-tape en lawinevuurpijlen. Die werden dan vastgetaped aan alles wat vast zat, met de kennelijke bedoeling dat los te krijgen. Verkeersborden. Bankjes van bushokjes. En één keer, toen ik er eentje flink door elkaar schudde om te vertellen dat ik dat niet leuk vond, onder de zwaailichteninstallatie van de politiebus. Dat had een verwoestend effect, zowel op de bus als op mijn humeur en ego. Want er zat geen zwaailicht meer op en er zat een gat in de ruit en het plaatstalen dak was 40 centimeter naar binnen toe verbogen.

Nu investeren we veel meer tijd in het voorwerk en praten met de raddraaiers en maken goede afspraken. Dit resulteert in twee jaren achter elkaar van relatieve rust. Het vuur is er nog, het vuurwerk ook wel, maar de sfeer is losser en gemoedelijker. We weten nu wat we aan elkaar hebben. Dan is er nog de feesttent waar van 01.00 uur tot 05.00 uur ongehoorde hoeveelheden alcohol aan zwaar beschonken mensen wordt verkocht en knalharde boemberdeboem-muziek gedraaid wordt. Dat levert dan wel eens wat vechtpartijtjes op, waarbij je je kunt afvragen of de aangever echt zo onschuldig is als hij zich voordoet. Op de terugweg nog iemand die het nodig vond om zijn middelvinger naar ons op te steken - domme actie, zeker als je illegaal in Nederland bent. Dan doe je er beter aan om niet op te vallen. Deze meneer mag dus een boete betalen en gaat dan onderweg naar Schiphol, om door een potige wachtmeester van Gods eigen wapen naar verwegganistan te worden begeleid.

Ik was om 09.00 uur thuis een wist van de voorkant niet meer dat ik aan de achterkant nog leefde. Inmiddels heb ik nog twee nachtdiensten gedraaid waarin het heel rustig was. Vrijdag zijn we tien minuten buiten geweest om een meldinkje van een brandje te bekijken en dat resulteerde in vijf aanhoudingen voor graffity. De vijf hielden vol er niets mee te maken te hebben - zelfs de vader van ééntje beweerde dat zijn zoon geen verfvlekken op zijn handen had, dat was gewoon een familiekwaal. Komt door de kou, meneer! Toen we zoonlief echter vertelden dat hij in verzekering werd gesteld en dus de nacht in Houten moccht doorbrengen kwam stotterend en stamelend een heel ander verhaal naar buiten - en de volgende dag in Houten probeerde hij zich er nóg onderuit te draaien. Niet gelukt. En de anderen bleken ook niet zo onschuldig. Zo blijkt soms dat een nachtje cel de tongen losser maakt.

Vuurwerk

Na een weekje op de lange latten te hebben gestaan( en me uitstekend vermaakt te hebben) ben ik weer terug in ons Nederland, waar de sneeuw - als ik de berichten mocht geloven - net zo hoog lag als in Oostenrijk. We zijn ook maar bar weinig gewend als het op extreem weer aankomt. En nu is het dus bijna oud en nieuw en is de tijd van vuurwerkjacht weer aangebroken. Het zal van plaats tot plaats verschillen, maar wij merken al jaren lang een daling in vernielingen door vuurwerk en ook de zware vuurwerkknallen zijn veel minder geworden. Zijn het de straffen? Zijn het de gerichte controles? Of is er een besef dat vernielingen gewoon 'not cool' zijn? Ik weet het niet. Ik weet wel dat veel capaciteit de laatste dagen is opgegaan aan het in burger jagen op vuurwerk. Ergens is het een beetje kinderachtig. Ik bedoel, het is ook maar een spelletje van pakken en gepakt worden. Ik was vroeger geen haar beter. Als ik vuurwerk had gekocht was ik een dag bezig met alles op mijn bureautje uit te leggen en te beslissen in welke volgorde ik het zou afsteken. En ja, ik heb ook wel eens wat vernield met illegaal vuurwerk en ben er ook nog wel eens voor gepakt. Niet door de politie, maar door de vader van een vriendje aan wie ik wat strijkers had doorverkocht. Hij was dan weer zo stom om daar een bom van te maken en die voor de deur van de school tot ontploffing te brengen. Er was weinig overtuigingskracht van zijn vader voor nodig - en de man had héél véél overtuigingskracht in zijn handen, maat kolenschoppen - om mijn naam door te geven en daar ging ik dan.

Ik hoorde van één frappant geval. Collega's gingen op een melding OKV ( overlast knalvuurwerk) af en troffen een vader aan die zijn kinderen liet zien hoe vuurwerk afgestoken moest worden. Toen de collega's hem daarop aanspraken, trok hij net zo'n pasje als wij ( 'lid van de club') en deed de deur weer dicht. Zonder verontschuldiging. Zonder de collega's te verzekeren dat het op zou houden. Het pasje van de politie was voor hem kennelijk een vrijbrief om te doen waar hij zin in had en zich in ieder geval niet door de lokale BOPO's ( BOerenPOlitie, zoals de dienders uit de stad vroeger nogal eens laatdunkend over de collega's uit de plattelandsdorpjes spraken) te laten vertellen wat wel en niet mocht. Hij heeft een telefoontje gehad van de wijkchef en met een beetje geluk gaat er ook een belletje naar zíjn chef, zodat hij daar de waarheid te horen krijgt! 

Over ruwweg zeven uur is het weer zo ver. Dan is het het begin van een nieuw decennium. We wensen elkaar het allerbeste toe, en als de drank rijkelijk vloeit en de verveling toe begint te slaan, dan gaan we herrie schoppen. Ik moet - uiteraard - werken. En het zijn best leuke diensten met Oud en Nieuw. Want er gebeuren dingen. De sfeer is goed, totdat-ie niet meer goed is en dan moeten we aan de bak.

We gaan het meemaken. De persberichten spreken altijd van een relatief rustige jaarwisseling. Dat wordt altijd geschreven door mensen die er niet bij waren en niet de ervaringen op straat hebben meegemaakt. Het is zeker niet altijd rustig. Maar het is koud vannacht en dat scheelt. Dan blijven de relschoppers niet lang op straat hangen maar keren ze snel terug naar de warme oliebollen. Ik hou u op de hoogte. Mag ik iedereen een voorspoedig 2010 wensen vanaf deze plek, en dat al uw wensen moge uitkomen!

gepiepeld

Iedereen heeft wel eens het gevoel dat je gepiepeld bent. Piepelen - een bargoense uitdrukking die betekent dat je genaaid, opgelicht bent -  ik heb het meestal als ik mijn auto heb weggebracht voor een beurtje, die enkele honderden euro's duurder is uitgevallen dan je gedacht had. Je rijdt weg met het gevoel: ik ben gepiepeld. Ik weet niet hoe en met wat, maar ik weet het zeker:Ik ben gepiepeld. En meestal kun je er niks aan doen omdat het bij jouw gebeurt door mensen die je nodig hebt omdat zij iets kunnen dat je zelf niet kunt.

Vandaag had ik sterk het gevoel dat ik gepiepeld werd. Twee collega's uit een andere regio kwamen op bezoek en vroegen of wij hen een dienst konden bewijzen. Ze wilden een mannetje hebben uit onze gemeente en of wij die wilden gaan halen. Al heel snel in het verhaal kwam er een collega-wijkagent van mij bijstaan die zich herinnerde dat het genoemde mannetje iets met vuurwapens deed. Daarvan gingen  mijn haren overeind staan. Want dat soort mannetjes worden vaak zo rond de klok van zes uur van bed gelicht. Door een goed getraind en uiterst effectief team. Niet door de gewone man in Blauw. Ja, maar zo erg was het allemaal niet en wij hadden toch ook onze contacten en dat speciale team wilde eigenlijk niet en zo voorts.......ho even...dat speciale team wilde niet? En wij moesten wel?

Ik heb even wat inlichtingen ingewonnen en kwam er achter dat de man in kwestie nog steeds graag met vuurwapens speelde en verdacht werd van een overval en dat dat speciale team maar wat graag wilde meewerken, maar dat er te veel vaagheid was van de kant van het team buiten de regio. Ik heb ze teruggebeld en gezegd dat wij alle medewerking, die we eerder schoorvoetend beloofd hadden, introkken. Omdat zij geen duidelijke voorstelling van zaken hadden gegeven en over sommige zaken ronduit hadden gelogen. Ze waren niet blij, maar dat vond ik van ondergeschikt belang. Veiligheid op straat, dat vind ik belangrijk. En dat bereik je niet door tegen elkaar te liegen.

De collega van buiten de regio vond het raar dat wij zelf niet even aan de deur gingen als hij dat vroeg. Op de vraag waarom hij dat vanmorgen zelf niet gedaan had- hij was tóch in de buurt - bleef het even stil.

Vanmiddag heb ik ook nog verkeersbrigadiers opgeleid. Klaar-overs. Omdat het steeds moeilijker wordt om ouders daarvoor te krijgen - want paps en mams werken ook hard voor hun centen - worden steeds meer schoolkinderen onder toezicht van een volwassene ingezet als klaar-overs. Het is goed voor hun verantwoordelijkheidsbesef en groei, maar als ik even niet oplet wordt ik achter mij rug ook door hun gepiepeld.  Dat hoort er dan maar bij.

nachtdienst

Het afgelopen weekend heb ik nachtdiensten gehad.Ik draai al sinds 1990 nachtdiensten bij verschillende werkgevers, maar ik heb altijd een instortmoment zo tussen 04.00 uur en 05.00 uur. Tenzij het druk is en ik lekker bezig ben, komt er altijd een moment dat ik zit te 'gumminekken ' zoals een collega van mij het eens omschreef. Het afgelopen weekend wás ouderwets druk. Er waren veel feestjes, de horeca deed goede zaken en zelfs de discotheek, die al een paar maanden op sterven na dood was, deed goede zaken. En als de alcohol rijkelijk vloeit, dan gaan mensen rare dingen doen. Oude vetes uitvechten bijvoorbeeld. U heeft vast ook wel dat bericht gezien dat de Nederlandse Jeugd in Europa als de zwaarste drinkers worden beschouwd. Nou, er is geen wooord van gelogen. Iedere week weer zie ik jongens en meiden van 16 jaar of jonger zwaar aangeschoten over straat waggelen, lallen en ruzie zoeken en dingen vernielen. Als ik daar wat over zeg, zegt mijn vrouw altijd dat ik een ouwe lul ben en dat zij op die leeftijd minstens zo dronken was, alleen niet ieder weekend. Ik denk dat wij in heel Nederland het probleem willen ontkennen. Dat komt denk ik weer door de gedoogcultuur. Jongens krijgen van hun vader vaak het eerste biertje. En dan nog één. Dochters drinken thuis bij moeders misschien hun eerste wijntje. Ik heb geen dochters en twee broers, dus ik zou het niet weten.

Het was in ieder geval onrustig op straat, dit weeekend. Zet een voorraad drank, een landelijk bekende zanger en een deel van een bedrijf en 'gewone ' bezoekers in een razend populaire kroeg en voor dat je het weet heeft er één volgens de ander verkeerd naar iemand anders meisje gekeken en is het Pats!Boem! Vechtpartij. En als wij ter plaatse komen, wil niemand er iets over zeggen. Soms omdat ze zelf net zo hard hebben meegedaan. Soms omdat ze 'het zelf wel regelen'. En soms omdat het gewoon onderdeel is van hun avond. Het hoort erbij. Nou, ik vind van niet. Als ik een biertje wil drinken ben ik niet op ruzie uit en velen met mij. Maar niet iedereen dus. Daarom is het zo leuk dat er dan vrouwen in de buurt zijn. De ruzie begint vaak om ze, maar zij zijn vaak degene die de ruzie ook snel weten te beslechten. Met een scherp weerwoord en een verleidelijke glimlach. Tenzij vrouwen onder elkaar gaan vechten! Je hebt nog nooit zoiets vals gezien....

Vannacht had ik vrije rol en werd ik gevraagd een aangehouden verdachte naar Roermond te brengen. Hij was door ons aangehouden langs de snelweg omdat hij gezocht werd voor wat feiten. En de aanhouder heeft een brengplicht, zo geldt de ongeschreven wet in Politieland. Dus samen met een collega heb ik deze,overigens zeer relaxte en amicale jongeman, naar Eindhoven gereden over de A 2 die overal onder constructie is. Dus opschieten was er niet bij. In Eindhoven is de man aan de collega's van Limburg-Noord overgedragen. Zo help je mekaar dan weer. Het was dik half drie voordat ik terug was in mijn eigen werkgebied, waar alles uitgestorven was. Dan maar even een spontane picknick georganiseerd op een station. Die eenheid zet koffie en neemt dat mee, die eenheid koopt koeken langs de weg en zo stonden we, in het midden van ons operatiegebied, te vernikkelen van de kou - want vannacht was de eerste nachtvorst een feit - onder het genot van een kop hersendiesel en een stroopwafel. Te grappen en te grollen. Dan is de sfeer zeer ontspannen en vrolijk. Dan ben ik blij met zulke goede ccollega's

klacht

De verrassing was compleet, gisteren...en de verontwaardiging ook. Ik zit al drie dagen op cursus om om te leren gaan met het nieuwe computersysteem dat de minister de politie heeft opgelegd. Dat betekent dus een moderner systeem gebaseerd op windows. Het oude systeem was dat niet en dat betekent nu dat we meer met muisklikken kunnn doen. Na drie dagen kon ik dat goed voelen in mijn rechteronderarm. Tussen de bedrijven heb ik even mijn mail gecheckt en ik zag met verbazing dat er een klacht tegen me was ingediend.

U herinnert zich vast nog wel het verhaaltje dat ik schreef over het berichtje in de krant waarin ik mijn eigen handelen herkende en dat ik de briefschrijfster terug had gebeld om mijn verhaal te motiveren en te luisteren naar haar verhaal. Nu blijkt dat zij een klacht tegen mij heeft ingediend omdat ik het gesprek afsloot met de woorden (ongeveer) dat "we elkaar nog wel eeens tegen zouden komen omdat ik de wijkagent ben van het gedeelte waar zij woont". Dit heeft zij als een bedreiging opgevat.

Ons korps heeft speciale klachtenbehandelaars in dienst die bekijken of de klacht gegrond is. Ze gaan in gesprek met de klager en kijken of op die manier de kou uit de lucht genomen kan worden of dat de klacht echt voor de tuchtcommissie moet komen. Ik ben blij dat ik die baan niet heb. Slijmen en lijmen is nooit mijn kunst geweest.

Ik zou zo'n klacht direct het raam uitgesmeten hebben. Bedreigend? Wat een flauwekul! Ik zie dit gewoon als een actie om je gelijk te halen. De klaagster vond ook dat ik maar een contra-stukje in de krant had moeten schrijven om zo uit te leggen waarom ik gedaan had wat ik gedaan had. Ja kom zeg, ik ga een discussie starten in de krant zodat iedereen mee kan genieten.

Dat deed me denken aan een andere klacht ( ja er wordt nogal eens  geklaagd tegen de politie) die ik te verduren kreeg over een moeder wiens zoontje ik aan had gehouden op verdenking van vernieling van een ruit van een school. Ze verweet ons dat die aanhouding met veel machtsvertoon gepaard gegaan was en dat we best tegen haar zoon hadden kunnen zeggen dat hij zich de volgende dag had moeten melden op het politiebureau. Wij noemen dit soort ouders MKDDN-ouders, afkorting voor Mijn Kind Doet Dat Niet. Natuurlijk. De jongen in kwestie was met nog drie kameraden die ook aangehouden werden, dus waren er twee auto's nodig om ze naar het bureau over te brengen. Twee auto's betekent vier politiemensen en dat was dus de overmacht. En hem de volgende dag uitnodigen....ik vraag me af of ze ook zo had gereageerd als haar raam was ingegooid en de daders nog in de buurt waren. Jongens komen jullie morgen even aan het bureau om een verklaring af te leggen? Ik denk dat dat weer een leuk stukje in de krant had opgeleverd.......